دلالت بر نبوّت او كفايت مىكند ! ؟ من هميشه در پى آن بودم كه اين حقيقت را بدرستى دريابم و يك بار اين موضوع را با يكى از كشيشان در لندن در ميان گذاشتم ولى او جواب قانع كننده‌اى نداد و از روى تعصّب و دشمنى سخن گفت همان گونه كه من اين بحث را چندين بار با شيخ احمد افندى در تركيه مطرح نمودم و او نيز جواب قانع كننده‌اى نداد ؛ ولى حقيقت اين است كه من نمىتوانستم با شيخ احمد افندى به صراحت سخن بگويم از ترس اين كه مبادا امر من بر او آشكار شود يا او درباره‌ام بدگمان گردد . به هر حال ، من براى محمّد ( صلى الله عليه و آله و سلم ) بسيار ارزش قائلم ؛ چرا كه شكّى نيست كه او در زمرهء پيامبران الهى است كه خصوصيّات آنها را در كتب مقدّسه مىخوانيم ؛ ولى من تاكنون بر پيامبرى او دليل قانع كننده‌اى نيافته‌ام و اگر فرض كنيم كه او پيامبر نبوده است محال است انسانى كه براى وجدان خود احترام قائل است بتواند او را در زمرهء ديگر نوابغ جهان بداند . شكّى نيست كه او برتر از همهء نوابغ جهان و بلندمرتبه‌تر از همهء هوشمندان بزرگ عالَم است . امّا سنّيها مىگويند : رأى همهء مسلمانان اين بود كه بعد از پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) ، ابوبكر سپس عمر ، سپس عثمان براى خلافت از على ( عليه السلام ) سزاوارترند و از اين رو ، دستور محمّد پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) را واگذاشته و اينها را جانشينان پيامبر گرفتند . به راستى كه چنين نزاعى در هر دينى وجود دارد و در مسيحيّت به صورتى خاصّ است ؛ ولى من نمىدانم مسلمانان امروزه براى ادامهء اين نزاع چه توجيهى دارند ؟ روزى براى يكى از رؤساى خودم در وزارت مستعمرات ، اختلاف شيعه و